Het begon op een rustige zondagavond. Tot de telefoon ging.
“Goedemiddag, met de alarmcentrale. Wij ontvangen een storing vanuit uw brandmeldinstallatie.” Nu zou je denken dat er paniek uitbrak, maar in De Spettervallei weten we inmiddels wel beter.

Dus werd de fiets gepakt en werd koers gezet richting het zwembad. Niet om een brand te blussen, maar om een piepend alarm uit te zetten dat anders de hele omgeving gezellig wakker zou houden. Eenmaal aangekomen bleek het inderdaad om een defecte brandmelder te gaan. Geen probleem, de volgende dag werd het onderhoudsbedrijf gebeld.
“Waarschijnlijk is de melder defect. We sturen een nieuwe op. Die kunnen jullie zelf vervangen.” Kijk, dat klinkt efficiënt. Probleem opgelost dachten wij.

Een week later was er namelijk nog geen brandmelder. Geen pakket. Geen verzendbevestiging. Geen postduif. Helemaal niets. Dus werd er opnieuw gebeld. Na enig speurwerk bleek dat de melding wel was aangenomen, maar dat er verder nog geen actie was ondernomen. Geen probleem. “Nu gaan we ze echt bestellen.”

Prima. We wachten wel. Nog een week later… nog steeds niets. Dit keer werd er een mail gestuurd. Het antwoord kwam snel terug:
“Ze zijn echt besteld, maar wij hebben ze zelf nog niet binnengekregen.” Dat riep natuurlijk direct de vraag op:
Waar komen die dingen vandaan? Timboektoe? De Noordpool? Een geheime brandmelderfabriek ergens diep in de jungle?
Ondertussen begon de defecte brandmelder bijna een vast onderdeel van het interieur te worden.

Weer een week later was er nog steeds geen spoor van de nieuwe exemplaren. Toevallig moest er die week een monteur langskomen voor een andere storing in het brandmeldsysteem. Een mooie kans. “Hoe staat het eigenlijk met die brandmelders?” Goed nieuws! Ze waren binnengekomen, eindelijk!
Alleen… Iemand had ze op zijn bureau gelegd, maar nu lagen ze daar niet meer. Het onderzoek werd direct geopend. Waar waren de brandmelders gebleven? Wie had ze als laatste gezien? Waren er getuigen? Bestonden ze eigenlijk wel?

De monteur beloofde op zoek te gaan zodat zijn collega ze de volgende dag mee kon nemen. De volgende dag verscheen de collega, zonder brandmelders. Hij wist van het verhaal en hij leefde inmiddels zelfs mee met ons. Maar de brandmelders? Die had hij niet. Na opnieuw bellen kwam de schokkende waarheid boven tafel:
De brandmelders waren kwijt. Gewoon… kwijt. En dus begon een nieuwe zoektocht.

Inmiddels leek het minder op onderhoud en meer op een aflevering van een detectiveserie. Overal werden denkbeeldige vergrootglazen tevoorschijn gehaald. Laden werden geopend, kasten doorzocht, bureaus gecontroleerd. Misschien lagen ze onder een stapel papieren. Misschien waren ze per ongeluk verhuisd. Misschien hadden ze besloten een nieuw leven te beginnen. Niemand wist het.

Tot uiteindelijk, na bijna twee maanden wachten, zoeken, bellen, mailen, navragen en hopen… de leidinggevende persoonlijk het zwembad binnen kwam lopen. Met in zijn handen: De brandmelders. Ze bestonden dus toch. Geen mythe, geen legende, geen verzinsel. Gewoon echte brandmelders.

Binnen enkele minuten waren ze vervangen. De storing verdween. Het systeem werkte weer perfect. En zo kwam er eindelijk een einde aan één van de grootste mysteries uit de recente geschiedenis van De Spettervallei.
Al blijft er één vraag onbeantwoord:

Op wiens bureau hebben die brandmelders al die tijd gelegen? 🔍