Bij de voordeur was er nog niets aan de hand.
De receptionist begroette me vriendelijk. Zoals altijd. Ik groette terug en liep naar binnen. Toch keek ik alvast even om me heen. Het was tenslotte Halloween. Er kon zomaar iets of iemand tevoorschijn komen.
Maar nee. Alles bleef rustig. Tot ik voorbij de receptie liep.

Achter de deuren van de kleedlokalen brandde normaal volop licht. Nu keek ik een donkere gang in. Ik vertraagde mijn pas. Even kijken naar links. Even naar rechts. Het ging nog goed, hield ik mezelf voor.

Omkleden in het donker doe je ook niet dagelijks. Op de tast zocht ik mijn zwembroek en handdoek. Had ik al mijn kleding in mijn tas gestopt? Volgens mij wel. Ik wilde het nog even controleren, maar bleef ineens stil staan.
Dat gevoel. Je kent het misschien wel. Alsof iemand naar je kijkt.
Ik luisterde. Niets.
Kom op, dacht ik. Je maakt jezelf gek. Gewoon die deur open en naar het zwembad.

Ik stapte het kleedlokaal uit. Twee paar ogen. Midden in de donkere gang.
Ze bewogen. Ze leken zelfs te zweven. Ik bleef staan en probeerde te zien wie erbij hoorde. Maar hoe goed ik ook keek, ik zag alleen die ogen. Nou, fijn. Ik moest er dus langs.

Met mijn tas stevig tegen me aan liep ik verder. Niet te snel natuurlijk. Straks hadden ze door dat ik bang was. Maar ook zeker niet te langzaam.
Bij de ingang van het zwembad hingen slierten waar ik tussendoor moest. Ik duwde ze voorzichtig opzij en voelde iets langs mijn gezicht strijken.
Spinnenrag?
Ik veegde over mijn wang en keek omhoog. Als er maar geen echte spinnen tussen zaten. Of erger nog: inmiddels op mij zaten. Brrr. Snel doorlopen.

Ook bij het bad was het donkerder dan normaal. Overal stonden enge attributen en poppen. Ik bekeek ze van een afstandje en liep er met een ruime boog omheen. Voor de zekerheid. Je weet op zo’n avond tenslotte nooit welke pop gewoon een pop is.
Mijn ogen waren nog op zo’n figuur gericht toen…
‘WAAAAAH!’
Vanachter een muur sprong iets voor mijn neus.
Of iemand. Dat verschil maakte me op dat moment weinig uit.
Ik sprong een halve meter achteruit en klemde mijn tas vast. Mijn hart ging ineens een stuk sneller. Zo. Mijn warming-up had ik in ieder geval gehad.

Eerst maar even mijn spullen op de bank leggen. Rustig ademhalen. Het was allemaal maar voor de lol.
Toch?
Bij de ramen naar het andere bad verscheen een gezicht. Daarna nog een. Schimmen kwamen dichterbij en streken met hun handen langs het glas.
Zaten ze daar opgesloten? Probeerden ze eruit te komen?
Een rilling trok over mijn rug. Natuurlijk wist ik dat niet alles was wat het leek. Maar probeer dat maar eens aan jezelf uit te leggen als er in het donker iemand achter een raam naar je staat te kijken.

Ik zocht snel mijn vrienden op. Samen het water in. Dat voelde al een stuk beter. Na een tijdje zwemmen hadden we weer praatjes. We lachten om onze schrikreacties en leefden ons lekker uit. Tot onze aandacht naar de deur van het andere bad ging.
Er gingen kinderen naar binnen. Even later kwamen ze weer naar buiten. Geschrokken. Een beetje zenuwachtig ook.
We keken naar de deur. Toen naar elkaar.
Wat gebeurde daarbinnen?
En vooral: durfden wij erachter te komen?

Durf jij het aan na het lezen van dit verhaal?

Kom dan naar onze Scary Halloween Night op vrijdag 23 oktober, van 18.30 tot 21.00 uur, bij City Sport Veldhoven.

Als ik jullie was, zou ik niet alleen naar binnen gaan. Neem een maatje mee voor de mentale steun. Eentje die ook voorop durft te lopen, het liefst.

Reserveer hier alvast je zwemavontuur.

En als je bij binnenkomst vriendelijk wordt begroet… geniet dan nog even van de rust.