Vandaag was het weer zo’n dag. Lekker druk bij het banenzwemmen. Mooi natuurlijk, zoveel mensen die komen bewegen. Maar hoe drukker het wordt, hoe groter de uitdaging om het voor iedereen prettig te houden. Terwijl ik naar het water keek, bedacht ik me dat het eigenlijk wel op een verkeerssituatie lijkt. Met ons als toezichthouders in de rol van verkeersregelaars. We proberen letterlijk alles in goede banen te leiden.

Want ook op onze spetterende snelweg gaat niet iedereen even hard. De een komt om rustig zijn baantjes te trekken, de ander wil flink doorzwemmen. Weer iemand anders werkt aan zijn techniek. Allemaal met een eigen doel, een eigen tempo en hetzelfde water om dat in te doen.

Wanneer er lijnen in het water liggen, houden we binnen de baan rechts aan. Wie sneller zwemt, kan links inhalen zodra daar voldoende ruimte voor is. Dat klinkt overzichtelijk. Toch blijkt het in de praktijk soms best een puzzel. Want waar haal je in als er iemand tegemoetkomt? En wat doe je wanneer je steeds achter dezelfde zwemmer uitkomt?

Op de snelweg herken je dat vast ook. Je rijdt lekker door, totdat je iemand tegenkomt die een ander tempo heeft. Even aanpassen, kijken of je erlangs kunt en weer verder. In het zwembad werkt dat ongeveer hetzelfde. Alleen hebben wij geen richtingaanwijzers, spiegels of remlichten. Je moet dus een beetje op elkaar letten.
Daar komt nog iets bij. In ons zwembad delen fietsers en auto’s bij wijze van spreken dezelfde weg. En hoe prettig zou het zijn als die ongeveer bij hun eigen tempo kunnen aansluiten? Daarom proberen we zwemmers met een vergelijkbare snelheid zoveel mogelijk bij elkaar te laten zwemmen.

Dat heeft niets te maken met goed of minder goed kunnen zwemmen. Rustig zwemmen is net zo welkom als stevig doorzwemmen. Het gaat erom dat je de ruimte vindt die past bij wat jij komt doen. Word je voortdurend ingehaald, of ben je juist steeds aan het inhalen? Dan kan een andere baan op dat moment prettiger zijn. Voor jezelf én voor de mensen om je heen.

Om dat vooraf wat duidelijker te maken, hebben we sinds kort onze eigen ‘verkeersborden’. Daarmee proberen we op een ludieke manier aan te geven welke baan bij welk zwemtempo past. Een kleine wegwijzer voordat je het water in gaat.
Maar een bord kan natuurlijk niet alles regelen. We weten vooraf niet precies wie er komen zwemmen en hoe de verschillende tempo’s over het bad verdeeld zullen zijn.

Een baan waarin je gisteren heerlijk kon doorzwemmen, kan vandaag dus minder goed bij je passen. Soms moeten onze verkeersregelaars onderweg een beetje bijsturen.
En ja, dan vragen we weleens of iemand in een andere baan wil zwemmen. Ik begrijp best dat dit even wennen is wanneer je al jaren op dezelfde plek ligt. Je hebt je vaste gewoontes en misschien ook je vertrouwde medezwemmers. Toch stellen we die vraag met een reden: we proberen het zwemmen voor iedereen zo prettig en veilig mogelijk te houden.

Dat lukt het beste als we naar elkaar luisteren. Wij naar de zwemmers, maar andersom ook. Je hoeft het niet altijd meteen met elkaar eens te zijn om elkaar wel vriendelijk te woord te staan. Even overleggen helpt ons een stuk verder.

Uiteindelijk komen we allemaal voor hetzelfde: lekker zwemmen en met een goed gevoel weer naar huis. Als we daarbij een beetje ruimte maken voor elkaar, wordt het op onze spetterende snelweg een stuk gezelliger.
Dus volg de wegwijzers, luister naar onze verkeersregelaars en kijk af en toe even om je heen. Dan houden we samen de vaart erin. Ieder op zijn eigen tempo natuurlijk.