Kijkles: meer dan even komen kijken.

Vanaf komende zaterdag zijn er bij ons weer kijklessen. Voor de kinderen én de zwemonderwijzer is dat toch een andere les dan anders. Niet dat we ineens heel anders lesgeven, maar met ouders aan de kant kunnen kinderen zomaar anders reageren dan normaal.

Zo’n les vraagt dus om een goede voorbereiding. Ouders komen kijken wat hun kind de afgelopen weken heeft geleerd. Dan wil je natuurlijk ook de vooruitgang laten zien. Niet alleen de vertrouwde oefeningen herhalen, maar juist laten zien welke stappen er zijn gezet. Daar mag je als zwemonderwijzer trots op zijn. En hoe mooi is het als kinderen én ouders die trots ook voelen?
Voor sommige kinderen is een kijkles overigens verre van een feestje. Zij hebben het gevoel dat álle ouders naar hen kijken. De druk wordt dan ineens erg groot. Een kind dat normaal lachend door de les gaat, kan zomaar in tranen uitbarsten. Je kunt nog zo vaak uitleggen dat ouders vooral naar hun eigen kind kijken, maar zo voelt dat voor hen niet.

Ik heb weleens meegemaakt dat een kind om die reden standaard afwezig was tijdens de kijkles. Een andere ouder koos er juist voor om wel te komen. “Hij moet het maar leren, dit gaat in zijn leven vast nog vaker voorkomen.” Iedere ouder gaat daar anders mee om. Goed contact tussen ouder en zwemonderwijzer is dan belangrijk.
Alleen is dat contact tijdens de les best lastig. We geven uitleg, houden alle kinderen in de gaten, wisselen van oefening en moedigen aan. Ondertussen willen veel ouders ook nog even weten hoe het met hun kind gaat. Begrijpelijk natuurlijk, maar een gesprek kost lestijd én aandacht.
Zelf probeer ik aan het einde soms een bekende spelvorm te doen. Als het toezicht het toelaat, kan ik tussendoor een korte vraag beantwoorden. Maar dat lukt niet bij iedere groep en niet bij iedere les.

Gelukkig loopt er tijdens onze kijklessen ook altijd een coördinator rond. Die kan in ons online systeem bekijken hoe het met de vaardigheden van de kinderen staat. Ook een coördinator kan niet alle ouders tegelijk helpen, maar heeft meer ruimte voor een gesprek of kan een afspraak maken voor een ander moment.
En dan hebben we nog een paar wensen voor de toeschouwers. Kijk vooral naar je kind en moedig het positief aan. Ook als iets nog niet helemaal lukt. Juist dan kan die glimlach vanaf de kant veel betekenen.

Komen er broertjes of zusjes mee? Gezellig, maar houd ze goed bij je. Wij blijven namelijk ook toezichthouders met een neus voor onveilige situaties. Loopt er een kind zonder zwemdiploma langs de badrand, dan gaat onze aandacht daar automatisch naartoe. Aandacht die we hard nodig hebben voor de kinderen in de les.
En die telefoon? Die mag best even in je broekzak blijven. Vijfenveertig minuten aandacht voor de vorderingen van je kind lijkt me niet te veel gevraagd. Er is hard geoefend. Soms op iets groots, soms op een stapje dat voor een ander nauwelijks opvalt.

Maar voor jouw kind kan dat kleine stapje een enorme overwinning zijn. En die wil je toch niet missen?