Sinds de zomervakantie geef ik twee extra lessen vanwege personeelstekort. Die groepen waren voor de vakantie regelmatig van instructeur gewisseld, dus ik vond het belangrijk dat er weer wat stabiliteit kwam voor de kinderen. De ouders waren daar uiteraard erg blij mee.

In een van die groepen zit Remco, die eigenlijk niet op dat niveau thuis zou horen. Door alle wisselingen was hij helaas flink achtergebleven op de rest. Hij durfde nog niet eens echt met zijn gezicht onder water, terwijl de andere kinderen al watergewend waren en bezig met het aanleren van de zwemslagen. Zij konden allemaal al drijven, iets wat Remco nog niet echt lukte.

Waarschijnlijk is hij een beetje over het hoofd gezien. Als je een keertje invalt bij een groep, doe je natuurlijk je uiterste best, maar in één les kun je geen wonderen verrichten. Je ziet de kinderen vaak voor het eerst, en dan moet het vertrouwen nog groeien. Maar dat lukt niet als er de volgende keer weer een andere instructeur voor de groep staat. Geen ideale situatie dus.

Na de vakantie ben ik daarom flink met hem aan de slag gegaan. Soms moet je even grenzen verleggen en een kind uitdagen om uit zijn comfortzone te komen, uiteraard op een verantwoorde manier. Je moet aanvoelen wat wel en niet kan. Ik heb echt even moeten zoeken naar de juiste aanpak om hem het vertrouwen in zichzelf te laten vinden. Maar toen dat eenmaal lukte, kreeg hij ook meer vertrouwen in het water. En met dat vertrouwen kwam het plezier. Langzaamaan zagen we hem steeds vaker lachen tijdens de les.

Afgelopen week was ik ontzettend trots op hem. Tijdens het spel aan het begin van de les zag ik dat hij meer plezier had dan normaal en ook actiever meedeed. We noemden hem altijd een beetje lui, maar dat was hij natuurlijk niet. Het was gedrag waarmee hij probeerde te voorkomen dat hij iets moest doen wat hij spannend vond.

Even later, bij de enkelvoudige rugslag, had hij na wat aanwijzingen ineens door hoe hij het water goed moest verplaatsen. En het leuke? Tot zijn eigen verbazing schoot hij ineens achteruit! Na een paar slagen was hij al bij de kant. Zijn verbazing maakte plaats voor een brede lach, en de keer erna herhaalde hij het nog eens, vol trots.

Het hoogtepunt kwam iets later. Hij mocht, als hij wilde, onder een mat door zwemmen. Ik gaf hem het vertrouwen dat hij het kon. Wij stonden klaar om te helpen, wat we de eerste keer ook deden. Maar de tweede keer wilde hij het zélf doen, en dat deed hij! Met een brede grijns zwom hij zelfstandig onder de mat door en verder naar de kant.

Vertrouwen zorgt voor plezier. En wanneer kinderen plezier hebben, gaat alles vanzelf.
Wij gaan de komende weken nog volop van hem genieten. Wat is ons vak toch mooi.

P.s.: Remco is een fictieve naam.