Afgelopen vrijdag hadden wij weer een instructeursvergadering. Voor veel mensen misschien iets wat “erbij hoort”, maar voor ons zijn dit waardevolle momenten. Niet alleen om praktische zaken te bespreken, maar vooral om stil te staan bij ons eigen handelen.

Deze keer stond communicatie centraal. Hoe reageren wij als instructeurs op kinderen? Wat straal je uit? En wat betekent jouw reactie voor het vertrouwen van een kind in het water?

Drie woorden stonden daarbij centraal: inleving, aanvaarding en echtheid.

Aanvaarding betekent dat je ervan uitgaat dat wat een kind zegt, voor dat kind waar is. Zegt een kind dat het water vandaag “extra diep” voelt? Dan wuif je dat niet weg. Dan ga je verder op wat het kind ervaart. Je erkent het gevoel, zonder direct te corrigeren of te relativeren. Dat geeft veiligheid.

Inleving gaat nog een stap verder. Dat is echt meebewegen in de ervaringswereld van het kind. Je probeert er achter te komen wat er van binnen gebeurt bij het kind, zodat je met jouw woorden, jouw gedrag en jouw hulp aan kan sluiten in wat er bij dat kind speelt. Dit doe je vooral door het stellen van vragen. Dus bijvoorbeeld: ‘waarom wil je het niet?’, ‘hoe komt het?’, ’hoe kan ik het je makkelijker maken?’. Vanuit die verbinding kun je vervolgens stapjes zetten in het leerproces.

En dan echtheid. Misschien wel de belangrijkste. Echtheid betekent dat je reageert vanuit wie je zelf bent. Ben je van nature enthousiast? Dan mag dat enthousiasme er ook zijn in je les. Ben je rustig en bedachtzaam? Dan zit daar juist jouw kracht. Kinderen voelen haarfijn aan wanneer iets gespeeld of geforceerd is. Juist door authentiek te blijven, bouw je vertrouwen op.

Voorafgaand aan deze bijeenkomst hebben onze instructeurs een e-learning van de Easy Swim Academy gevolgd over deze drie communicatievormen. Tijdens de vergadering zijn we in groepjes aan de slag gegaan met praktijkvoorbeelden. Situaties uit de zwemles werden besproken, uitgediept en soms ook kritisch bekeken. Hoe reageer jij normaal gesproken? Waarom doe je dat zo? En wat zou er gebeuren als je het eens vanuit een andere invalshoek benadert?

Het mooie aan zo’n middag is dat we niet alleen leren van theorie, maar vooral van elkaar. Er werd open gereflecteerd op het eigen handelen. Er werd gelachen, herkend en soms ook even stilgestaan bij situaties die beter hadden gekund. Dat vraagt kwetsbaarheid, maar levert groei op.

Waarom ik dit deel? Omdat ik het belangrijk vind dat ouders weten dat wij niet alleen lesgeven aan de badrand. Achter de schermen zijn wij continu bezig met ontwikkeling. Met beter worden in wat we doen. Met nadenken over hoe wij kinderen niet alleen technisch leren zwemmen, maar hen ook vertrouwen, plezier en veiligheid meegeven.

Want uiteindelijk draait zwemles niet alleen om een diploma.
Het draait om een kind dat zich gezien voelt.

En daar blijven wij aan werken.