Je komt binnen als stagiair en weet eigenlijk nog niet zo veel van het geven van zwemles aan kinderen. Gelukkig is het bedrijf bereid je een cursus aan te bieden waarin je de fijne kneepjes van het vak leert. Hartstikke goed en ook gewoon nodig. Ondertussen loop je stage en draai je al mee met de zwemlessen. En dan kom je erachter… de cursus vertelt je niet alles.

Je leert net zoveel van de kinderen als zij van jou leren.
Kinderen zijn eerlijk, hilarisch en ontzettend nieuwsgierig. Lesgeven aan hen zorgt ervoor dat je zelf soms een stapje terug moet doen. Je denkt bewuster na over hoe je iets brengt en op welke manier je hen iets wilt leren. En soms ontdek je zelfs je eigen plezier en liefde voor het water opnieuw, juist door de spelvormen die je samen doet.

Het is ontzettend dankbaar werk.
Niets is zo mooi als het gezicht van een kind dat ineens iets helemaal zelf durft. Voor het eerst los drijven zonder te zinken. Voor het eerst zonder hulp het water in springen. Of als eerste de overkant aantikken. Die glimlach – of beter gezegd: die lach van oor tot oor – zegt meer dan duizend woorden.

Je wordt de grootste motivator van een kind.
Jij bent degene die motiveert, uitdaagt en stimuleert. Die een kind nét dat zetje geeft om over zijn eigen grens heen te gaan. Omdat jij gelooft dat het kan. Jij geeft vertrouwen, en tegelijkertijd vertrouwen kinderen op jou. Op jouw rust, jouw uitstraling en jouw begeleiding.

Je bent getuige van vaardigheden voor het leven.
Je leert kinderen niet alleen zwemmen. Je leert ze geduld hebben, want niet alles lukt in één keer. Je helpt ze veerkracht op te bouwen, omdat oefenen soms ook betekent dat iets eerst mislukt. En elke les zie je dat beetje extra vertrouwen groeien. Stap voor stap.

Wij houden van ons vak, omdat dit is wat we mogen doen. Wat we dagelijks voor onze ogen zien gebeuren. Natuurlijk zijn er nog veel meer redenen te noemen, maar dan wordt deze column wel heel lang. Dit zijn voor ons vier hele belangrijke.
Het is namelijk nooit alleen “een kunstje leren”. Er gebeurt zoveel meer in het traject dat kinderen bij ons doorlopen.

En dan, aan het einde, staan we daar. Trots. Terwijl zij hun zwemdiploma omhoog houden.
Maar ook een klein beetje weemoedig… want dat is vaak het moment waarop we ze niet meer terugzien.