Een paar weken geleden schreef ik over mijn nieuwe lesgroep, waarin één kind mij voor een bijzondere uitdaging stelde. Ik geef inmiddels al heel wat jaren zwemles, maar een kind dat écht niet wilde gaan liggen, zelfs niet met hulp, had ik nog nooit meegemaakt.

We zijn inmiddels een paar weken verder en wat hebben de kinderen een enorme sprongen gemaakt! Niet alleen degene die zo bang was om te drijven, maar eigenlijk de hele groep. Ik blijf me er iedere keer weer over verbazen hoe snel sommige ontwikkelingen kunnen gaan.

Dat heeft voor een groot deel met vertrouwen te maken. Vertrouwen in mij, dat ik ook echt doe wat ik zeg. Wanneer ik beloof dat ik iemand niet loslaat, dan doe ik dat ook niet. Met de wat angstigere kinderen overleg ik regelmatig. “Ik merk dat het met mijn hulp al heel goed gaat. Zullen we eens proberen om héél even los te laten? Ik blijf vlak bij je en kan je meteen weer vastpakken.” Vervolgens kijk en luister ik goed. Is deze stap misschien nog nét iets te groot? Of is het vertrouwen inmiddels voldoende gegroeid? Gelukkig merk ik de laatste weken steeds vaker dat laatste.

En juist dát zorgt ervoor dat kinderen ook meer vertrouwen in zichzelf krijgen. Ze ontdekken dat het water niet tegen hen werkt, maar juist met hen meewerkt. Ze durven meer, proberen zelf dingen uit en ervaren dat het helemaal niet erg is als iets een keer mislukt. Ook daar leer je namelijk van. Natuurlijk hoort het erbij om kinderen soms nét een stapje verder uit te dagen. Dan moet je alleen wel goed weten bij wie je dat wel kunt doen en bij wie nog niet.

We zwemmen inmiddels alweer een tijdje op een diepte waar niemand kan staan. Ook daar zie je de kinderen enorm in groeien. Degenen die met een zwemvestje alles durfden, maar zonder zwemvest direct in de stress schoten, bewegen zich nu ook zonder hulpmiddel steeds vrijer door het water.

En het mooiste? Op dit moment durft de hele groep op de rug te drijven met een zwemvest. Op twee kinderen na lukt dat inmiddels ook zonder zwemvest. Dus ja… ook degene die er een paar weken geleden nog niet aan moest denken om überhaupt te gaan liggen, drijft nu ontspannen op de rug. Nog met een klein beetje hulp, maar het verschil met een paar weken geleden is enorm. De ontspanning in het water is zichtbaar én voelbaar.

Daarnaast heb ik ook een paar echte waterratten in de groep. Vorige week verrasten ze me door vanaf de kant een salto het water in te maken. Geweldig om te zien! Ze zijn niet alleen ontzettend watervrij, maar ook motorisch heel sterk. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet. Dit zijn kinderen die nieuwe bewegingen razendsnel oppikken. Waar veel kinderen tegenwoordig moeite hebben met een koprol op de vloer, maken zij op vijfjarige leeftijd gewoon een salto in de lucht. Stiekem denk ik dan: dit zijn vast kinderen die nog lekker veel buiten spelen. Want juist daar leren kinderen ontzettend veel, zonder dat ze het zelf doorhebben.

Ja, ik ben supertrots op deze groep. Zelfs onze coördinator, die tijdens de les langsliep, keek haar ogen uit. De kinderen die een paar weken geleden nog alle aandacht nodig hadden, voerden nu zelfstandig hun oefeningen uit. Dat zijn de momenten waarop je als zweminstructeur weet waarvoor je het doet. Met recht: flinke vorderingen.